| Profil de Thiti"พอ" หนึ่งคำพิชิตมารBlogListes |  Outils  Aide |
|
28 février วุ่นวาย เวียนว่าย.....ผมจำไม่ได้แล้วว่า จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้เริ่มต้นที่ใด และเริ่มจากตอนไหน
ผมรู้เพียงแต่ว่าตั้งแต่ผมจำความได้ ผมก็ว่าเห็นตนเองว่ายน้ำอยู่ในทะลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ผมรู้เพียงแต่ว่า ผมต้องว่ายไปเรื่อยๆ เพื่อหาข่อนไม้ หรืออะไรก็ตามมาเกาะมายึดไว้จะได้พักเหนื่อย
จากการว่ายและเพื่อไม่ให้จมน้ำเสียชีวิต
ผมจำได้ว่าในตอนแรกนั้นผมว่ายไปไม่นาน ก็เจอเรือลำเล็กๆ เป็นเรือคู่สองลำติดกันอยู่ข้างหน้าผม
ในช่วงนั้นผมก็ได้อาศัยเรือสองลำนี้เป็นที่พักเหนื่อย และอยู่ติดกับเรือสองลำนี้ไม่ห่าง
จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่นาน ผมเริ่มจะออกห่างจากเรือบ้าง เพื่อลงไปว่ายน้ำไปหาเรือ หาขอนไม้ใหม่ๆ
หลายครั้งก็ไม่เจอ แต่หลายครั้งก็เจอ พอเจอแล้วผมก็ได้อาศัยพักเหนื่อย
แต่พอพักเหนื่อยได้ไม่นาน ที่ยึดเกาะนั้นๆก็เริ่มจะจมน้ำลงไปบ้าง
บ้างอย่างก็เคลื่อนที่ออกห่างออกไปจนไล่ตามไม่ทัน
บ้างอย่างก็หายวับไปกับตา อย่างไม่มีสัญญาณเตือน
พอสิ่งที่ยึดเกาะเหล่านั้นหายไป
ผมก็พยายามตามหาเพื่อเอากลับคืนมา ทั้งว่ายบนผิวน้ำ ทั้งดำลงไปหา
บ้างครั้งก็เจอ บ้างครั้งก็ไม่เจอ
ยามใดเมื่อไม่เจอ ผมก็เหนื่อยและหมดแรงไม่มีแรงว่ายต่อ
แล้วก็ตะโกนดังๆ ว่าไม่ไหวแล้วจะจมแล้ว
ในตอนนั้นทุกๆครั้ง เรือคู่สองลำนั้นก็แล่นตรงมาช่วยผม
ให้ผมไดที่เกาะ ได้พักเหนื่อย
แต่พอหายเหนื่อยผมก็เริ่มออกว่ายตามหาที่ยึดใหม่ๆอีก
จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังจมน้ำและร้องตะโกนดังๆ
แต่เรือคู่สองลำนั้นก็ยังไม่ได้มาหาผมอีก ผมพยายามร้องต่อไป
และพยายามว่ายเพื่อหาที่ยึดใหม่ แต่ในเวลานั้นรอบข้างกลับปราศจาก
สิ่งให้เกาะใดๆ ถึงมีแต่พอไปยึดก็จะจมหายลงไปทันที
ผมได้แต่ร้องตะโกนสุดเสียง ว่ายสุดแรง สุดท้ายก็เหนื่อยแสนสาหัส
จากเสียงตะโกนก็กลายเป็นเสียงร้องไห้คร่ำครวญ
ว่าทำไม ทำไมถึงต้องเจอกับสิ่งเหล่านี้ ผมทำผิดอะไร
...จนแล้วจนรอดผมก็มีแรงเพียงแค่ประคองตัวไว้ไม่ให้จม
และเลิกหยุดคร่ำครวญ เพราะยามใดเมื่อคร่ำครวญยามนั้น
ก็หมดแรงแล้วก็เริ่มจะจมน้ำลึกลงไปเรื่อยๆ
ตอนนั้นเอง ผมเริ่มจะนึกถึงกระดาษที่หลายปีที่แล้ว
ผมเจออยู่บนเรือคู่สองลำ และได้หยิบขึ้นมาอ่าน
จำได้คร่าวๆว่าเขียนประมาณ
"น้ำหาได้น่ากลัว จะกลัวทำไมซึ่งตนเอง"
ผมไม่เคยเข้าใจประโยคนี้ และไม่เคยให้ความสนใจใดๆอีก
แต่ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อนึกถึงอีกครั้ง
ข้อความในกระดาษนั้นกลับแล่นเขาไปทะลวงบ้างอย่างออกมา
บางอย่างที่ว่า คือความทรงจำทั้งหมดที่เห็นตนเองว่ายน้ำ
เพื่อหาที่ยึดเกาะต่างๆ ว่ายอย่างไม่หยุด ว่ายจนชิน
ความเหนื่อยล้า ความท้อใจ น้ำตา ความเศร้าอันทับถม
แล้วอยู่ๆผมก็บอกกับตนเองว่า "ทุกอย่างมันเริ่มเพราะความกลัว"
หากผมไม่กลัวน้ำ กลัวที่ต้องจมน้ำเสียชีวิต ผมย่อมไม่แวกว่ายตามหาอะไร
ผมย่อมไม่กลัวเมื่อสิ่งใดต้องจากไป เพราะหากผมคือน้ำ น้ำคือผม
จะมีชีวิตอะไรที่ต้องเสียเมื่อน้ำจมลงไปในน้ำ จะมีน้ำอะไรที่ต้องไปหาสิ่งยึดเกาะ
เพื่อไม่ให้ตนเองจมลงไปในตนเอง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเหมือนความเชื่อลึกๆภายในได้เริ่มเปลี่ยนแปลง
ผมเลิกที่จะว่ายตามหาขอนไม้ เลิกว่ายสุดไปหากำลังเมื่อเจอสิ่งยึดเกาะใกล้ๆ
และเลิกว่ายตามหาเพื่อเอาสิ่งที่เคยยึดเกาะกลับคืนมา
ผมเพียงแค่ประคองตัวไว้ แต่สิ่งที่ได้พบเจอกับทำให้ตกใจอย่างมาก
ผมได้เห็นความจริงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ผมเห็นเลยว่าขอนไม้เหล่านี้
อยู่ๆมันก็โผล่ขึ้นมาจากทะเล ไม่นานมันก็หายไป แล้วสักพักก็มีอันใหม่โผล่ขึ้นมาอีก
ไม่มีข้อนไม้ เรือ หรือสิ่งยึดเกาะใดๆเลยที่เมื่อโผล่ออกมาแล้ว จะไม่จมหายไป
มีแต่ผมเองที่เข้าใจผิด และเชื่ออย่างผิดๆมาตลอดว่าต้องมีสักขอนไม้ที่จะอยู่กับผมตลอดไป
แม้แต่ความจริงมาให้เห็นตรงหน้า ก็เอาแต่ร้องให้คร่าครวญ จมอยู่กับความเศร้า
ไม่ยอมรับความจริง เอาแต่หลอกตนเองว่า มันต้องมีๆอันที่ไม่จม ไอ้อันที่จมไปเป็นข้อยกเว้น
หรือรู้ทั้งรู้ว่าต้องจมไปในอีกไม่นาน แต่ก็จะขอไปยึดไปเกาะ จะเอาความสุขสั้นๆตรงหน้าไว้ก่อน
โดยไม่สนใจเลยว่า ต้องทุกข์แสนสาหัสแค่ไหนเมื่อต้องจากกัน และต้องลำบากแค่ไหน
กว่าจะทำใจได้เพื่อต้องเหนื่อยว่ายไปหาอันใหม่มายึดแทน ทั้งๆรู้ว่าก็ต้องจากกันอยู่ดี
เพียงเพราะอยากได้ความสุข ความสุขที่เกิดจากการไม่ต้องเผชิญน่าความกลัวจากการจมน้ำเสียชีวิต
ให้ตายเถอะ...แบบนี้หรือเรียกว่าความสุข แบบนี้หรือคือสิ่งที่เราว่ายตามหามาตลอดจนจำไม่ได้ว่าจุดเริ่มต้นอยู่ที่ใด
ไร้สาระสิ้นดี... เมื่อเราคือน้ำ น้ำคือเรา ความสุขนี้ก็เป็นแค่ความเข้าใจผิดที่เชื่อผิดๆไปเองเท่านั้นเอง
น้ำย่อมไม่กลัวจมน้ำ แต่เพราะน้ำไม่รู้ว่าตนเองเป็นน้ำ ไปสมมติว่าตนเองมีตัวตนแยกออกมาเป็นสิ่งอื่นนอกจากน้ำ
จากกนั้นก็กลับไปเชื่อจริงๆจังๆ ว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆสุดท้ายก็ลืมว่าความจริงเป็นอะไร แล้วตัวตนที่สร้างมาก็ไปกลัวตนเองกลัวน้ำในที่สุด
ไม่พอยังหนักข้อเข้าก็ไปสมมติสิ่งอื่นๆนอกจากตนเองขึ้นมา ทั้งๆที่มันก็คือก้อนน้ำที่ปั่นออกมาเหมือนกัน แต่กลับไปสมมติเรียกมันว่าคือข้อนไม้ของฉัน
ความคิดของฉัน อารมณ์ของฉัน ของของฉัน หารู้ไม่ธรรมชาติของน้ำแปรเปลี่ยนตลอดเวลา
ไอ้ของของฉันมันจึงย่อมแปรเปลี่ยนไปตามสิ่งจริงๆที่มันเป็น หาได้เป็นอย่างที่ตัวตนสมมติ สมมติให้เป็น
แต่เพราะไอ้ตัวตนสมมติ มันไม่ยอมรับ มันไม่เชื่อ มันจึงสมมติสิ่งใหม่ขึ้นมาแทนของเก่า โดยมีของเก่าเป็นเหตุ ของใหม่เป็นผล
วนเวียนใหม่เก่า สมมติไปสมมติมา ไม่มีวันจักจบจักสิ้น เพราะ การหนีแท้ๆ
.
.
.
ในขณะที่ผมเห็นความจริงเหล่านี้นี่เอง ผมหันกลับมามองสิ่งที่ผมเคยเรียกว่าตัวของผม
มันสีเดียวกับน้ำที่ผมคิดว่ากำลังว่ายมาตลอด ผมมองรอบตัวชัดๆ เห็นเป็นสิ่งที่นูนๆเหนือผิวนำขึ้นมา
หรือสิ่งที่สมมติเรียกว่า มนุษย์ ได้สมมติเรียกว่า "ลูกคลื่น" นั้นเอง....
ลูกคลื่นลูกนี้เพียงแต่เคลื่อนที่ไปมาตามธรรมชาติของมันเองเสมอ
มันหาได้บังคับว่าจะว่ายไปไหนได้ไม่
มันเพียงสมมติไปเองว่านี้เรียกว่าการบังคับแล้วก็เชื่อสิ่งสมมตินี้
บางครั้งคลื่นลูกนี้ก็เคลื่อนไปเจอกับคลื่นลูกอื่น
จนในไม่ช้าก็ปะทะกันจมลงในทะเล แล้วก็สงบนิ่ง สักพักก็ก่อตัวใหม่
แล้วก็เคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าอีกครั้ง ไม่มีใครเกิด ไม่มีใครตาย
ทุกลูกคลื่นก็คือ น้ำทะเล ก็คือทะเลเดียวกัน
..
.
.
.
..
 Commentaires (2)Pour ajouter un commentaire, connectez-vous avec votre identifiant Windows Live ID (si vous utilisez Messenger ou Xbox LIVE, vous avez un identifiant Windows Live ID). Connectez-vous Vous n'avez pas d'identifiant Windows Live ID ? Inscrivez-vous
RétroliensL'URL de rétrolien de ce billet est : http://handsomebass.spaces.live.com/blog/cns!32E8B80E6EEF1304!744.trak Blogs Web qui font référence à ce billet
|
|
|
