การแสง“โอวาทปาติโมกข์” แห่งองค์สมเด้จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในกาลครั้งนั้น พระพุทธองค์ทรงเห็นเป็นนิมิต

อันดี  จึงได้เสด็จท่ามกลางพระสงฆ์ ๑,๒๕๐ รูปเหล่านั้น และได้ทรงแสดง “โอวาทปาติโมกข์”  ในที่ชุมนุม

ใหญ่ แห่งพระอรหันต์สาวก ที่พระจันทร์เสวยฤกษ์มาฆะเต็มบริบูรณ์  หรือ ‘วันมาฆะบูรณมี'

โอวาทปาติโมกข์  เป็นหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา สรุปคำสอนในพระพุทธศาสนาทั้งปวงให้สั้นและเข้าใจ

ได้ง่าย  เป็น “หัวใจพระพุทธศาสนา” หรือ “พุทธโอวาท ๓”  อันเป็นหลักแห่งพระพุทธศาสนา เพื่อทรงใช้เป็น

หลักในการประกาศพระพุทธศาสนาสำหรับพระสาวกสืบไป

คำสอนแห่งองค์สมเด็จพระศาสดา พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผ่านกาลเวลามา ๒๕๕๒ ปี  พุทธศาสนิกชน ยังคง

สืบทอดโอวาทปาฏิโมกข์แห่งองค์พระศาสดา เป็นแม่แบบในการประพฤติปฏิบัติ ตามแนวทางที่พระองค์ได้ทรง

แสดงจากพระโอษฐ์ ณ ที่ชุมนุมของพระอรหันต์สาวกในครั้งนั้น   

ในครั้งนั้น  พระพุทธองค์ทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์ โดยตรัสเป็นพระคาถา รวม ๓ พระคาถาครึ่งดังต่อไปนี้

1.  สัพพะปาปัสสะ อะกะรณัง  การไม่ทำบาปทั้งปวง
    กุสะลัสสูปะสัมปะทา     การทำกุศลให้ถึงพร้อม
    สะจิตตะปะริโยทะปะนัง    การทำจิตของตนให้ผ่องแผ้ว
    เอตัง พุทธานะสาสะนัง    นี้คือคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

2.  ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา     ขันติ คือ ความอดกลั้น เป็นธรรมเครื่องเผากิเลสอย่างยิ่ง
    นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา  พระพุทธเจ้าทั้งหลายตรัสว่า นิพพาน เป็นธรรมอันประเสริฐสุด
    น หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะปฆาตี       ผู้ที่ยังฆ่าผู้อื่นอยู่ ไม่จัดว่าเป็นบรรพชิต
    สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต    ผู้ที่ยังเบียดเบียนผู้อื่นอยู่ ไม่จัดว่าเป็นสมณะ

3.  อะนูปวาโท           การไม่เข้าไปว่าร้ายใคร
    อะนูปฆาโต           การไม่เข้าไปทำร้ายใคร
    ปาฏิโมกเข จะ สังวะโร     การสำรวมในพระปาฏิโมกข์ คือ ศีลของภิกษุ
    มัตตัญญุตา จะ ภัตตัสะมิง   รู้จักประมาณในการบริโภค
    ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง    ให้อยู่ในทีที่สงัด
    อะธิจิตเต จะ อาโยโค      หมั่นประกอบความเพียรทางจิตให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป
    เอตํ พุทธานะสาสะนัง      นี่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ฯ

สาธุ....(-/|\-)

.

.

.

เราต่างเชื่อกันมาตลอด ว่าเสียงที่อยู่ในหัวเรา คือ ของเรา
เมื่อเราเชื่อว่าเป็นของๆเรา เราจึงคิดว่ามันจะเกิดมันจะหาย ก็ล้วนเป็นเพราะเรา
ซึ่งหากควบคุมและเป็นดั่งใจหวัง ก็ไปเรียกว่ามีความสุข
แต่พอไปบังคับแล้วไม่ได้อย่างที่หวัง ก็ไปเรียกว่ามีความทุกข์
พอเห็นว่าเป็นทุกข์ เห็นว่าความเชื่อตนเองผิด ก็วิ่งหนีความจริง ไม่ยอมรับความจริง
หนีไปหาสถานที่ สถานการณ์ ที่ไปตรงกับความเชื่อตัวเอง แม้ชั่วครั้งชั่วคราว
แล้วจึงหลอกตนเองว่าความเชื่อของเรายังถูกอยู่

แต่หนีอย่างไรก็หนีความจริงไม่พ้น ความจริงย่อมเป็นความจริง
เราๆ จึงทุกข์ ทุกข์เพราะไม่ยอมรับว่าสิ่งที่เชื่อมาตลอดเป็นสิ่งที่ผิด
ก็เพราะไปคิดว่าความเชื่อนั้นคือของเราโดยแท้

อดทนเถิด อดทน อดทนที่จะยอมรับความจริง อดทนที่จะยอมรับว่าผิด
ให้โอกาส ให้โอกาส ได้มีโอกาสพิสูจน์ความจริงนี้ แม้มันจะเจ็บปวด
แต่มันก็คือความจริง เจ็บเพียงครั้งเดียว หรือ จะหนีแล้วเจ็บตลอดกาล
หนีแล้วหลอกตนเองต่อไปว่านี้คือความสุข แม้สุขชั่วคราวก็จะเอา

และนี้คือทาง 2 แพร่งที่ในทุกชาติที่เกิดมาเป็น มนุษย์ ได้มีโอกาสเลือกเดิน
แต่กว่าจะรู้ว่ามี 2 ทาง ก็เนิ่นนานเหลือเกิน
พอรู้ว่ามี 2 ทางแล้ว กว่าจะเห็นคุณค่าของอีกทาง ก็เนิ่นนานเหลือเกิน แต่ก็ไม่นานเท่าอย่างที่แล้ว
พอรู้ถึงคุณค่าของอีกทางแล้ว แต่กว่าจะเลือกที่จะก้าวออกเดิน ก็เนิ่นนานเหลือเกิน แต่ก็ไม่นานเท่า 2 อย่างที่แล้ว
พอได้ก้าวออกเดินแล้ว แต่กว่าจะอดทนก้าวไปอย่างมั่นคงให้สมกับคุณค่าของทางที่เดิน ก็เนิ่นนานเหลือเกิน แต่ก็ไม่นานเท่า 3 อย่างที่แล้ว
สุดท้ายพอได้ออกเดินทางอย่างแนวแน่ อดทนและมั่นคง  ก็ย่อมไม่มีอะไรที่จะนานอีกต่อไปแล้ว :)