Link:เสียงเทศน์หลวงพ่อปราโมทย์

---

ให้เปรียบการเผลอเป็นความฝันครับ
ปกติเวลาเราหลับฝันตอนนอน เราก็จะฝันได้ทีละเรื่อง
สวมบทบาทเป็นตัวละครในฝันได้ทีละบทบาท
ดังนั้นตอนลืมตาเองก็เป็นแบบเดียวกัน
คือฝันเหมอลอยได้ทีละเรื่อง คิดได้ทีละเรื่อง
แต่เพราะมันทำงานแบบ multi-thread บน CPU single-core
หากสังเกตไม่ทันก็จะคิดไปเองว่ามีการทำงานไปพร้อมๆกัน
หารู้ไม่มันทำงานไปทีละอย่างคือเมื่อเห็น CPU ว่างเมื่อไร
ก็จะรีบสลับมาทำอีก thread หนึ่งทันทีแบบรวดเร็วมากกกกกก
จนเหมือนว่าทำงานไปพร้อมๆกัน

 

ดังนั้นเปรียบสติเป็นการลืมตาตื่นจากฝัน
และเปรียบความคิดเป็นการหลับฝัน
สองอย่างนี้จึงไม่อาจร่วมกันได้
เพราะไม่มีใครที่ตื่นจริงๆ แล้วเหมอลอยไปพร้อมๆกันได้

เพียงแต่เป็นการตื่นแล้วก็รีบไปหลับต่อทันที
เหมือนคนงัวเงียพึ่งตื่นนอนมาปิดนาฬิกาปลุกแล้วนอนต่อ
จึงเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วคิดไปเองว่า มันเกิดพร้อมๆกัน

ต้องอย่าลืมว่า สติ เองก็เป็นหนึ่งในขบวนการปรุง เป็นสังขารเช่นกัน
ดังนั้นจึงคิดได้ทีละเรื่องๆเท่านั้นในขณะหนึ่งๆ

และที่ร้ายยิ่งกว่ายิ่ง สัญญา มันไปจำสภาวะตอนตื่นได้แม่นๆ
มันกับไปสร้างสภาวะ ที่เลียนแบบนั้นขึ้นมาหลอกเราซ้ำลงไปอีก
หลอกเราว่าเราตื่นอยู่ทั้งๆที่จริงๆแล้วหลับอยู่
ด้วยเพราะความอยากที่อยากจะได้สภาวะเดิมอีกครั้ง

 

ส่วนที่ต่างกันระหว่างหลอก กับระหว่างจริงนั้นสังเกตโดย ของหลอกจะเหมือนถาวร
แต่ของจริงสำหรับปุถุชนแล้วจะเปลี่ยนรวดเร็วมากๆ ด้วยสังโยชน์ อนุสัย และอาสวะ
ดังนั้นหากเห็นว่าถาวรหรือนานผิดปกติ นั้นคือมีการบังคับให้มันอยู่ถาวรโดยไม่รู้ตัว
หรือเรียกว่าเผลอเพ่งไปแล้วนั้นเอง
ดังนั้นเผลอเพ่ง ก็ให้รู้ไปว่าเพ่งไปแล้ว เห็นว่ามันว่าง ก็รู้ว่ามันว่างๆ
ให้รู้สึกตัว อย่าเผลอไปหลับเผลอไปกับความว่างนานๆ

 

ส่วนข้ออ้างที่กิเลสเอาการเจริญสติ
ยกมาใช้อ้างในการเกียจคร้าน จะมี 2 ลักษณะ
1. ฉันจะเจริญสติ ฉันไม่อยากจะคิดทำอะไรทั้งนั้น การงานหน้าที่ไม่เอาแล้ว ขอไปบวชดีกว่า
2. ฉันต้องทำหน้าที มีภาระ ไม่มีเวลามาเจริญสติหรอก

 

สองอย่างนี้เหมือนกันอย่างคือหลงไปกับความอยากและหนีหน้าที่ทั้งนั้น
ต้องเข้าใจอย่างว่า มนุษย์ทุกคนมีหน้าที่เป็นของตน คือมีวิบากเป็นของตน
เป็นเงาตามตัว หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น ยิ่งหนียิ่งกระวนกระวาย ยิ่งหลับลึก
ดังนั้นเมื่อมีหน้าที่ทางโลก ก็ควรเผชิญหน้าและทำให้สมกับหน้าที่ที่ได้รับ
เมื่อจบหน้าที่ทางโลกแล้ว ก็มาควรทำหน้าที่ทางธรรม ให้สมกับได้เกิดมาเป็นมนุษย์
ตามที่กรรมเก่าได้ให้ผลไว้

และหน้าที่ทางโลกและทางธรรม ในวันหนึ่งๆก็สามารถจะทำไปมาสลับกันได้
เพราะคงไม่มีใครต้องทำงานตลอด 24 ชม. ยังต้องมีกินข้าว ยังต้องมีเข้าห้องน้ำ
ซึ่งช่วงเหล่านี้ กายเขามักจะทำงานเองอัตโนมัติเพราะเป็นเรื่องซ้ำๆเดิมๆ
ท่าทางกินข้าว การเดินเข้าห้องน้ำ การส่องกระจก ดังนั้นจึงเป็นช่วงที่ควร
ปฏิบัติหน้าที่ทางธรรม เพื่อให้เห็นธรรมชาติของกาย ไม่ใช่หลับเผลอไปอย่างเดียว

ดังนั้นหากถามว่าความคิดมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์
จึงไม่สามารถตอบ ว่ามีหรือไม่มี เหมือนๆกันทุกเหตุการณ์
แต่ควรจัดสรรเวลาให้เหมาะสม เหมาะสมกับหน้าที่หรือวิบากของตนในสถานการณ์นั้นๆ

ว่าเมื่อไรควรคิดเพื่อทำหน้าที่ทางโลก เมื่อไรควรรู้ว่าเผลอเมื่อทำหน้าทางธรรม

 

และแน่นอนว่าเมื่อทำหน้าที่ทางโลกอยู่
ย่อมมีหลายครั้ง ที่มันเผลอไปคิดนอกเรื่อง
นอกจากงานที่กำลังทำอยู่คือเผลอฟุ้งไปแล้ว
ตอนนั้นเองก็ใช้มาฝึกจิตให้รู้สึกตัวได้อีก

สรุปแล้ว หากปฏิบัติหน้าที่ทางธรรมได้ถูกต้องแล้ว
ย่อมกลมกลืนไปกับหน้าที่ทางโลกได้ โดยไม่ต้องหนีโลก
และสามารถทำได้ในชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติครับ

---

 

ได้เอาคำตอบที่ตอบพี่แน็ค พี่ที่ Lab มาส่งการบ้านครั้งนี้

เพราะเห็นว่าเป็นประโยชน์อย่างมากตรงความเกียจค้านที่แฝงอยู่ในการเจริญสติครับ :)