| Profil de Thiti"พอ" หนึ่งคำพิชิตมารBlogListes |  Outils  Aide |
|
7 juin ติดสิ่งใด สิ่งนั้นละคือผู้ปลุกส่งการบ้านครั้งนี้ต้องขอบคุณและขออนุโมทนาบุญกับหนูพิก
เนื่องจากหนูพิกได้บอกหนทางวิธีไปที่แสนง่ายในการไปสวนสันติธรรม
และนัดว่าควรไปวันที่ 14 มิ.ย. แต่ตอนนั้นเรายังไม่แน่ชัดว่าจะได้ไปหรือไม่
เพราะมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบกิจกรรมรับน้อง ต้องรอผลการประชุมก่อนว่า
จะว่างหรือไม่ เราเองจึงบอกหนูพิกไปว่าคงแล้วแต่วาสนา พอบอกเสร็จ
ความคิดหนึ่งวิ่งเข้ามาทันทีว่า สงสัยเรากับหนูพิกคงสลับเพศกันซะแล้ว "แล้วแต่วาสนาพูดไปได้อย่างไร"
ตอนนั้นเองจึงมีอีกความคิดหนึ่งวิ่งต่อมา หากไม่ได้ไปวันนี้ยังมีวันหน้า
ไม่จำเป็นต้องรอให้ใครชวนอยู่กรุงเทพซะปล่าว ชวนตัวเองไม่เป็นหรือไง
จากวันนั้นซึ่งเรายังไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือไม่
แต่ใจหนึ่งยังคิดว่าได้ไป จึงบอกตัวเองว่าดังนั้นเราต้องเลิกขี้เกียจ
ต้องเอาจริงเอาจังกับการตามรู้ตามดูซะที ไม่ใช่เห็นแล้ว รู้แล้ว
คิดว่าเข้าใจแล้ว เดียวค่อยลงมือก็ได้ ยังงี้มันไปไม่รอด มีเพชรแต่ไม่เห็นค่า
ที่เราคิดเห็นแบบนี้เพราะว่า เราเห็นถึงความเป็นธรรมชาติของลมหายใจแล้ว
เรารู้ว่าเราบังคับลมหายใจไม่ได้ เราเห็นถึงธรรมชาติของการเพ่งแล้ว
เรารู้ว่าเราบังคับการเพ่งไม่ได้ เราเห็นถึงธรรมชาติของการเผลอแล้ว
เรารู้ว่าเราบังคับความเผลอไม่ได้
เรารู้สิ่งเหล่านี้ได้เพราะเราอดทนเฝ้ารอเฝ้ารู้จนจิตมันหมดแรง
และยอมรับว่าบังคับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ แต่อนิจจังพอรู้และมีโอกาสได้เห็นความจริง
กลับไปคิดว่าตัวเองจำสภาวะเหล่านี้ได้แล้ว คิดจะลงมือเมื่อไรก็ได้ โดนกิเลสมันหลอกเต็มๆ
และไม่ได้รู้ตัวเลย
สุดท้ายพอคิดจะลงมือเอาสภาวะที่จำได้กลับมา
อนัตตาก็แสดงความจริง มันบังคับให้กลับมาไม่ได้
เราจึงเห็นถึงธรรมชาติของการลืม ว่าเราบังคับการลืมไม่ได้
สุดท้ายถึงแม้ในชีวิตประจำวันเราจะละเลย
แต่ด้วยการปฏิบัติในรูปแบบทุกวันอย่างเป็นกิจวัตร
จึงทำให้เราเอาความลืมมาเป็นคนปลุกกลับคืนสู่ปัจจุบัน
เหมือนที่เราเคยเอาความเพ่งมาเป็นเครื่องอยู่เครื่องปลุกสู่ปัจจุบัน
กอปรกับเหมือนมีไฟลนก้น ให้เลิกขี้เกียจได้แล้วนะ
จึงทำให้เกือบ 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา เริ่มกลับมาเอาจริงกับ
การรู้สึกตัวในชีวิตประจำวันมากยิ่งๆขึ้น
สุดท้ายจึงสรุปงานทุกอย่างที่ต้องทำมีเพียงแค่ "รู้ลงปัจจุบันเท่านั้นเอง"
ใจหรือจิตผู้รู้นั้นเขาก็เหมือนตาคนเรา
คือเราไม่ต้องบังคับให้เขาเห็นภาพ รับภาพ ตาเขาก็รับภาพเองอยู่แล้ว
ใจเองก็เหมือนกันไม่ต้องไปบอกให้เขารู้ความคิด เห็นความคิด
เขาก็เห็นเองอยู่แล้ว แต่พอเห็นแล้วจากนั้นต่างหากที่เริ่มปรุงภพปรุงชาติ
อดีตและอนาคตจะคอยสะสมสี่งที่ใจเห็น มาสร้างเป็นภพขึ้นมา
เหมือนเป็นสถานที่ที่คอยรวบรวมเครื่องปรุง และยิ่งเมื่อปรุงนานๆเข้า
ภพนั้นก็จะใหญ่ ฝันนั้นก็จะโต เต็มไปด้วยเครื่องปรุงมากมายที่เรียกว่าฟุ้ง
ซึ่งแน่นอนเราบังคับควบคุมความฝัน และภพไม่ได้ หากปรุงเป็นฝันดีก็ดีไป
แต่โดยส่วนมากแล้วมักจะปรุงเป็นฝันร้าย เพราะเครื่องปรุงชั้นดีของฝันร้ายก็คือฝันดี
หากยังติดฝันยังวนอยู่ในฝันก็ไม่มีวันหนีฝันร้ายไปได้ ไม่มีวันหลุดจากทุกข์ได้
มีเพียงตื่นมารู้ลงปัจจุบัน มารู้ลงเครื่องปรุงเท่านั้น
จึงจะไม่เกิดภพเกิดชาติเกิดฝันที่ใหญ่พอให้ไปหลับไหลได้
เพราะปัจจุบันนั้นเปลี่ยนตลอดเวลา และในช่วงเวลาหนึ่งๆ
นั้นมีเพียงเครื่องปรุงเดียวเท่านั้น ไม่มีเวลามากพอที่เครื่องปรุงอื่นๆ
จะมาผสมรวมกันเกิดเป็นความฝันขึ้นอย่าง อดีต และ อนาคต
หากเพียงรู้ลงปัจจุบันจริงๆ ย่อมไม่มีภพให้ต้องฝันร้าย ย่อมไม่มีเราได้ให้ฝัน เช่น
เมื่อเราปวด จะไม่พอใจ จะทรมาน จะตายแล้ว
เมื่อลองอ่านประโยคทั้งหมด เราจะเห็นความฝันที่ทรมาน
แต่หากลองแยกอ่านทีละคำ เห็นเป็นทีละปัจจุบันไม่มีการเชื่อมโยง
ปวด
ไม่พอใจ
ทรมาน
ตายแล้ว
เราจะเห็นเพียงคำๆหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
ปวด ปวดอะไร?
ไม่พอใจ ไม่พอใจอะไร?
ทรมาน มรมานอะไร?
ตายแล้ว ตายแล้วอะไร?
จะเห็นชัดเลยว่าเมื่อรู้ลงปัจจุบัน
เครื่องปรุงมีไม่เพียงพอให้เกิดทุกข์
มีไม่เพียงพอที่จะเชื่อมโยงเป็นฝันร้าย
และจะเห็นชัดขึ้นอีกว่า ปัจจุบันนั้นเขาอายุสั้นจริงๆ
ปัจจุบันนั้เขานเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ปัจจุบันนั้นเขาบังคับควบคุมไม่ได้
และที่สำคัญ มีเราอยู่ในปัจจุบันตรงไหน?
.
.
.
 CommentairesPour ajouter un commentaire, connectez-vous avec votre identifiant Windows Live ID (si vous utilisez Messenger ou Xbox LIVE, vous avez un identifiant Windows Live ID). Connectez-vous Vous n'avez pas d'identifiant Windows Live ID ? Inscrivez-vous RétroliensL'URL de rétrolien de ce billet est : http://handsomebass.spaces.live.com/blog/cns!32E8B80E6EEF1304!630.trak Blogs Web qui font référence à ce billet
|
|
|
