ช่วงนี้งานท่วมหัว หวัดกิน งานไม่เดิน

งานไม่ทำ และแล้วนิสัยเดิมก็กลับมาอีก

คือ พอจะทำงานก็...ขออ่านหนังสือเล่มนี้ก่อนนะ

ขออ่านอีกครั้ง ตรงนี้ยังไม่ได้อ่านเลย

และแล้ว หนังสือ โครงการบูรพาจารย์อีสานใต้เล่ม 1 (หลวงปู่ดูลย์)

ก็จบลงไป ได้อะไรกลับมาเยอะมาก เป็นการกลับมาอ่านอีกครั้ง

ครั้งแรกที่ได้อ่านนี้ก็อารมณ์ประมาณนี้เลย ขี้เกียจทำงาน อยากหาอย่างอื่นทำ

แต่ตอนนั้นจะเป็นการอ่านผ่าน pdf file แต่ตอนนี้เป็นการอ่านผ่านหนังสือแทน

 

และก็อึ้งไปเลย เพราะพึ่งเขียนเรื่อง สัญญาวิปลาสไป

พอมาอ่านคำสอนของหลวงปู่ที่ว่า "ทิ้งทั้งหมดรู้หมด ไม่ทิ้งเลยไม่รู้เลย"

กระแทกเข้ามาอย่างแรงเลยว่า ก็เออนะ เห็นๆอยู่ว่ามันวิปลาส

ยังไปเชื่อมัน ไปตามมัน ไปเอามัน ยังห่วงมัน ไม่ทิ้งสักอย่างเลย

สมควรแล้วที่ไมเห็นความจริง เห็นแต่ความลวงต่อไป ทุกข์ต่อไป

 

ไม่พอๆ ยังหาเรื่องไปอ่านบทความอีกจนกระทั่งเจอบทความนี้

---

ถาม – มีเเฟนมากี่คนก็อยู่ไกลกันหมด เรียกว่าคนอยู่ใกล้ๆก็ไม่ยักถูกใจ พอจะพึงใจชอบใครขึ้นมาก็เป็นอันว่าเขาต้องอยู่ไกลจากเราเสมอ ไม่เคยได้อยู่ใกล้ๆกันเเบบคู่อื่นๆน่ะค่ะ ต้องเสียเวลา เสียเงิน เสียอารมณ์ หลายอย่างมากเลย ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ได้คะ และถ้านี่เป็นกรรมเก่าควรจะทำอย่างไรให้ชะตาด้านนี้ดีขึ้น?



เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ จัดเป็นการแสดงตัวที่ชัดเจนของวิบากกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งคนจะเชื่อเรื่องวิบากกรรมก็เพราะประสบอะไรบ่อยๆเข้ากับตัวเองอย่างไม่มีทางหือนี่แหละครับ วิบากที่เกิดขึ้นกับคุณนั้น มองเป็นนิมิตโดยรวมได้ภาพใหญ่ๆอย่างนี้

๑) ตัวคุณและคนรักอยู่ห่าง มีช่องว่างคือระยะทางไกลมาแบ่งแยกร่างกายออกห่างกัน

๒) ความรู้สึกของคุณที่จะต้องเกิดขึ้นเป็นประจำคือความคิดถึง ความทรมานใจที่ไม่ได้พบ ความกระวนกระวายกับการรอคอย และความดีใจกับการพบกันที่เกิดขึ้นแบบนานทีปีหน

๓) สัมพันธภาพนั้นง่อนแง่น พร้อมจะขาดผึงได้ตลอดเวลา สมคำร่ำลือเช่นรักแท้แพ้ใกล้ชิด เขาจะทำอะไรอยู่ที่ไหน ตัดสินใจอย่างไร แปรปรวนไปทางใครก็ได้ทั้งสิ้น คุณจึงเป็นทุกข์เพราะความระแวงได้มากกว่าคู่รักธรรมดาที่เจอหน้ากันบ่อยๆ

เมื่อสำรวจทั้งทางรูปธรรมและนามธรรมเช่นนี้ ก็พอบอกได้ครับว่าคุณต้องเคยทำกรรมพรรค์นี้มาก่อน โดยมากจะเป็นการกลั่นแกล้งให้คนที่เขารักกันต้องอยู่ห่างกันเป็นประจำนั่นเอง

อีกกรณีหนึ่งที่เป็นไปได้คือคุณมีคู่หมายที่ผูกไว้แน่นหนาด้วยกรรมสัมพันธ์เก่าอยู่คนหนึ่ง แต่ยังไม่ถึงเวลาได้พบ ดังนั้นคนที่ผ่านมาเข้าทางจึงไม่ค่อยมีโอกาสเข้าถึงตัว กรรมสัมพันธ์เก่าที่ว่านี้อาจเกิดขึ้นจากการครองคู่ตลอดชีวิต และอธิษฐานด้วยใจหนักแน่นว่าชาติหน้าขอให้ได้พบและอยู่คู่กันอีก หากแม้ต้องพบใครก่อนก็ขอให้แคล้วคลาด ไม่มีโอกาสได้อยู่ร่วมกัน

แต่ถ้าคุณยังเรียน ยังอยู่ในวัยเยาว์ เหตุผลธรรมดาๆอาจเป็นว่าคุณยังไม่ถึงจังหวะเหมาะที่จะคบใครใกล้ชิดสนิทถึงเนื้อถึงตัวก็เท่านั้นเอง ถ้ากรรมเก่าของคุณต้องการให้คุณสะอาดหรือมีมลทินน้อยที่สุด เขาก็มีวิธีการสารพัดให้เราเอาชนะเขายากครับ

และอีกกรณีที่มีโอกาสได้น้อยกว่านั้น แต่ก็เป็นไปได้เช่นกัน นั่นคือคุณเคยบวชและใคร่ในทางธรรมมากกว่าทางโลก ก็อธิษฐานไม่ขอมีคู่ พลังอธิษฐานนั้นจะบีบให้คุณเลือกพึงใจเพศตรงข้ามได้ต่อเมื่อเขาอยู่ในระยะห่าง และค่อยๆทำให้แหนงหน่ายกับการรอคอยคนที่จะมาเป็นตัวจริงใต้ชายคาเดียวกัน ในที่สุดก็หันมาพอใจการครองโสด อยู่ปฏิบัติธรรมภาวนา ข้อนี้ไม่ใช่เกิดขึ้นกับใครง่ายๆนะครับ

สำหรับทางแก้ตรงๆคงไม่มี มีแต่ตั้งใจไว้ว่าเราจะไม่เป็นผู้พรากของรักของหวงของใคร เราจะไม่เป็นผู้ทำให้ใครต้องอยู่ห่างจากคนรัก ส่วนถ้าคบใครแล้วถูกใจจริงๆ ก็หาทางให้ได้มาอยู่ด้วยกันตามวิถีโลก ความเพียรพยายามที่สมเหตุสมผลนั่นแหละราคาที่เราต้องซื้อเพื่อเอาชนะแรงเสียดทานจากกรรมเก่า



โดย ดังตฤณ
ที่มา http://dungtrin.com/prepare/archieve/prepare084.htm

---

อะไรจะโดนเช่นนี้ แล้วก็กลับไปอ่าน blog ตอนปีใหม่ของปีนี้ >.<

 

สรุป >> งานไม่เดินครับพี่น้อง T-T

 วันเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

สิ่งๆ หนึ่งที่อยากจะเขียนถึงในวันนี้ เกี่ยวกับเรื่องเจ้ากรรมนายเวร

ผู้ที่ฝึกเจริญสติมาถึงจุดหนึ่ง จะตื่นขึ้นมาเห็นความจริงของกระแสความคิด

กระแสกรรม ที่นำพาเราไปชดใช้กรรม และก่อกรรมใหม่โดยไม่รู้ตัว

 

เราเองก็ได้เห็นและเห็นชัดว่าเราเองเป็นเจ้าหนี้ใครและเป็นลูกหนี้ใคร

และสิ่งที่เราเจอมาก็คือ หากเมื่อไรเราปล่อยจิตปล่อยใจทำตัวเป็นเจ้าหนี้เอาเงินคืน

ในขณะเดียวกันเราก็จะกลายเป็นลูกหนี้ ที่จะโดนเจ้าหนี้อีกคนมาตามทวงคืนเช่นกัน

มันวนกลับไปกลับมาจนเห็นได้ชัดว่า หนทางแห่งการหยุดกระแสกรรมนี้

ไม่ใช่การทวงหนี้ การใช้หนี้ แต่เป็นการเห็นจริงว่าหนี้นั้นไม่ใช่ของเรา ไม่มีเรา

แต่หากยังมีเราอยู่ เรานี้ก็สมควรรับในทุกสิ่งที่ปลูกไป ปลูกสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น

ไม่จำเป็นที่เจ้ากรรมนายเวรใดต้องมายัดผลไม้เน่าเข้าปากเรา

เราก็ต้องกินด้วยตัวเราเอง ไม่มีวันหนีพ้น เพียงแต่จะกินช้ากินเร็ว กินใหญ่กินเล็กเท่านั้น

 

แต่เอาเขาจริงนั้นยากนะ เวลาใดที่เราๆเจอลูกหนี้ ให้สังเกตให้ดีนะ

ความเกรงใจที่มีต่อลูกหนี้จะน้อย ความคิดถึงตนเองจะเป็นใหญ่และลูกหนี้จะเล็กๆ

และต่อให้ลูกหนี้ทำดีกับเราอย่างไร เราจะรู้สึกเฉยๆ เหมือนกับว่าทำก็ดี ยังไงก็ได้

แต่ถ้ากลับกันเราเป็นลูกหนี้ของเจ้าหนี้คนไหนนะ ต่อให้เจ้าหนี้คนนั้นจะทำร้ายเราอย่างไร

เราก็พร้อมจะทำดีตอบเขานะ ส่วนตัวเองมานั่งทุกข์นั่งเศร้าก็มี แต่ก็ยังทำไปเรื่อยๆนะ

จนกระทั่งการใช้บาปการใช้หนี้เริ่มเท่าเทียมกัน กระแสของกรรมจึงค่อยทำให้รู้สึกตัว

เริ่มเห็นถึงความดีและข้อดีต่างๆ เริ่มเห็นถึงความร้ายและข้อเสียต่างๆ

อย่างชัดเจนเหมือนถอดผ้าปิดตาออกมา

 

แต่ส่วนมากแล้ว พอใช้หมดก็จะสิ้นบุญกันทันที บางก็เสียชีวิต บางก็จากกัน

ซึ่งนั้นสำหรับคนที่ไม่เคยเจริญสติ ก็จะวนกลับไปกลับมาในกระแสกรรมนั้น

 

แต่หากเป็นเจ้าหนี้ที่เจริญสติ ย่อมจะรู้สึกตัวว่าใครคือลูกหนี้

หากอำนาจสติยังไม่มากพอ บางครั้งก็เลือกที่จะห่างไกลลูกหนี้ออกไป

บางครั้งก็เลือกที่จะเจริญสติ เห็นทันกิเลส ที่พร้อมจะบันดาลออกมา

และเลือกที่จะทำดีกับลูกหนี้แทน ซึ่งยากนะ มันขัดใจมากๆ

แต่ถ้าทำได้นะ นี้โล่งเลย ไอ้ตัวไอ้ตนที่ชื่อว่าเจ้าหนี้ที่แบกมาตลอด

ที่หนักก็หนัก มันก็วางได้ตรงนั้น มันสบายเดียวนั้น

ความสุขจากการไร้อัตตาก็เกิดขึ้นเดียวนั้น

 

สำหรับคนที่เป็นลูกหนี้ หากเจริญสติได้มากพอ

ก็จะฉลาดพอไม่หลงไปตามกระแสกรรมความโกรธความอยากความหลง

ที่พยายามหาเรื่องเข้าใกล้เจ้าหนี้ ให้เจ้าหนี้เขาได้ทวงหนี้ ได้ทำบาปใหม่

ซึ่งลูกหนี้เหล่านี้ก็พยายามจะห่างออกมา และใช้ความนิ่งเขาสยบทุกอย่าง

อันนี้สำหรับเจ้าหนี้ที่มีบุญมีปัญญา เขาก็จะปล่อยลูกหนี้ไป

แต่ถ้าหากเป็นเจ้าหนี้ที่เราไปติดหนี้เขาไว้หนักมากๆ อย่างหนี้ชีวิต

อันนี้ห่างไม่พ้นนะ เขาจะตามจองล้างจองผลาญจริงๆ

ก็ได้แต่ยอมรับและแผ่เมตตาไป หวังว่าสักวันเจ้าหนี้จะตาสว่าง

ว่าต่อให้เจ้าหนี้ไม่เอาคืน ไม่ยัดผลไม้เน่าเข้าปากลูกหนี้

ลูกหนี้ก็ต้องกินผลเน่าที่ตนเองปลูกนั้น โดยไม่มีวันหนีได้อยู่ดี

เพียงแต่จะกินแบบปกติ หรือจะกินโดยที่เจ้าหนี้ต้องก่อกรรมใหม่เท่านั้น

 

และสำหรับลูกหนี้ที่รู้ตัวว่าเป็นลูกหนี้ หากยามใดเห็นเจ้าหนี้ลำบาก

จากที่ห่างไป ก็กลับมาช่วย มันก็ได้ทิ้งอัตตาความเป็นลูกหนี้ตอนนั้น

มันสบายตอนนั้น และยังได้ก่อบุญมหันต์ เพราะเจ้าหนี้ควรเป็นคนที่เรากลัว

ควรเป็นคนที่เราต้องใช้หนี้เขาด้วยความยำเกรง ด้วยความหลง

ซึ่งหากอยู่เหนือกระแสกรรมได้ ก็ควรหลีกเจ้าหนี้ให้ห่าง

 

แต่ลูกหนี้ที่กลับเข้าไปช่วยเหลือเจ้าหนี้ที่ลำบาก และยังใช้หนี้ให้อย่างเต็มใจ เต็มไปด้วยสติ

จนกระทั่งเจ้าหนี้กลับมาเป็นปกติ และเริ่มทำหน้าที่ทวงหนี้ก่อบาปอีกครั้ง จึงค่อยถอยห่างออกมา

จึงถือว่าเป็นลูกหนี้ที่ฉลาดมีปัญญามีเมตตา

 

ลูกหนี้และเจ้าหนี้แบบฉลาด ที่อยู่เหนือกระแสกรรมที่ยกตัวอย่างมานี้

สิ่งตอบแทนหนึ่งของพวกเขาคือจะได้เห็นอัตตาชัด ที่ชัดก็เพราะตอนได้วางมันลงไป

เพราะวางมันลงไปถึงได้รู้ว่าแบกไว้อยู่ ถึงได้รู้ว่าที่ผิดไม่ใช่ใคร

แต่เป็นตนเองที่ปรุงความเป็นเราขึ้นมาแบกไว้ทั้งนั้น

ทั้งที่ความเป็นจริงก็หาได้มีเราไปข้องเกี่ยวกับสิ่งใด เพราะต่อให้มีหรือไม่มี

สิ่งใดๆนั้น ก็ล้วนทำงานได้ด้วยตัวเขาเอง กายเขาก็ขยับได้ด้วยตัวเขาเอง

ความนึกคิด ความทรงจำ ก็ล้วนทำหน้าที่ได้ด้วยตัวเขาเอง

แต่เพราะ มีความทรงจำหนึ่งจำได้ว่า หากปรุงเราขึ้นมาจะมีความสุข

แล้วมันก็เชื่อแบบนั้นมาจนฝังจิตฝังใจเป็นอนันตชาติ

ก็เพราะไอ้สิ่งนี้ละ ที่ทำให้ต้องทุกข์ต้องทรมานกันอยู่อย่างนี้

 

ก็เพราะมีเราเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่รึ ถึงต้องทำให้ก่อบาปใหม่สุดท้ายก็ต้องกลับกลายมาเป็นลูกหนี้

ก็เพราะมีเราเป็นลูกหนี้ไม่ใช่รึ ถึงต้องทุกข์ทรมานใจ ได้แต่พูดว่าทำไม ทำไม ถึงต้องเจอแบบนี้

 

ไหนละ ที่บอกว่ามีเราแล้วจะมีความสุข ไหนละที่บอกว่ามีเราแล้วจะรับความสบายตลอดกาล

เห็นก็แต่ มีเราแล้วก็มีแต่ทุกข์ถาวร สุขชั่วคราวแบบเหยื่อล่อปลาให้ติดกับ

ไหนละ มีเราแล้วดี ไหนละ มีเราแล้วเยี่ยม ของจริงก็เห็นอยู่ว่าจริงๆแล้วไม่มี

ของจริงก็เห็นอยู่ว่ามีแล้วมีแต่ทุกข์ แล้วยังจะกำไอ้ความเป็นเรานี้ไว้อีกนานแค่ไหน

ปล่อบเมื่อไรก็สบายเมื่อนั้น กล้าๆขัดใจ ขัดความเชื่อเดิมหน่อย

 

กระแสกรรม ก็เหมือนกระแสน้ำตก หากไม่ฝืนไม่ขัดใจ ไหนเลยจะรอด ไหนเลยจะพ้น

กระแสน้ำตกเองก็ไม่เคยเกรงใจคนประมาท ฝืน 1 วัน ตามใจ 6 วัน

ตามใจก็คือวิ่งตามกระแส ขัดใจก็คือทวนกระแส

 

กว่าจะทวนได้มาแต่ละก้าวนั้นยากเย็นนัก ต้องทวนเป็นประจำ ไม่ว่าทุกข์ไม่ว่าสุขก็ต้องทวน

จะขี้เกียจ จะขยัน ก็ต้องทวน จะเบื่อ จะอยาก ก็ต้องทวน จะอึดอัด จะสบายก็ต้องทวน

แต่ไอ้การตามใจเพราะคิดว่าทวนมาตั้งนาน ขอประมาทตามใจพักหนึ่ง

ขอโทษนะ กระแสน้ำก็พัด ขาก็ตามน้ำ ไอ้ที่ฝืนทวนมาตั้งนานก็โดนแซง

ก็ต้องมาเริ่มต้นใหม่ เริ่มต้นจากจุดที่ทวนมาแสนไกลก็มี

ก็เพราะไอ้ความประมาทโง่ๆนี้ละ

 

วินัยก็เหมือนปราสาททรายเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยความยากลำบาก

แต่พอประมาทเมื่อใด คลื่นแห่งความประมาทนั้นก็จะพัดปราสาททรายหายได้ในพริบตา

 

ประมาทไปกับความสวยงาม ประมาทไปกับความเอร็ดอร่อย

ประมาทไปกับความสะดวกสบาย ประมาทไปกับสิ่งสนุกสนานไพเราะ

ประมาทไปกับกลิ่นอันเย้ายวน ประมาทไปกับความคิดที่น่าหลงไหล

จะก่อปราสาททรายแห่งอิสระนี้อีกกี่ชาติ ก็ย่อมไม่มีวันก่อสำเร็จ

 

ระลึกไว้แก่ใจเถอะนะ ไอ้คุณบาส !!

 

ลงท้ายขอกัด ไอ้บาส ให้เจ็บๆ ให้สะดุ้ง ให้ได้สติ ซะบ้าง